چه جوری عکس های بهتری بگیریم؟

یه زمانایی بود که به یه منظره‌ی زیبا یا یه چشم‌انداز تماشایی که می‌رسیدیم، شروع به سر دادن به‌به و چه‌چه می‌کردیم و آرزوی داشتن یه دوربین دم‌دست برای گرفتن عکس می‌کردیم. این وضعیت وقتی حسرت‌بارتر می‌شد که با اکیپ دوستا یا خانواده به کوه و صحرا زده بودیم . چه می‌شد کرد؟! اون موقع که مثل الان گوشی های رنگووارنگ با دوربین‌های این مگاپیکلی و دوربین‌های “دیجیتالم کجا بود!” و فلان و بیسار و اینا نبود که! ولی خوب، الان که هست که بگی “اِ بچه‌ها! بیاین وایسین اینجا یه عکس توپ ازتون بگیرم. بک‌گراندش خوراکه!! یه چیزی می‌گیرم که تا 25 نسل از بچه‌هاتون (یا هفت دست از خانوماتون!!) ببینن مست کنن!!” بعد هم چیلیک چیلیک، چهارتا عکس به خیال خودت، اِند هنری بندازی و بابتش هم کلی به ننه، بابا، آبجی، داداش، دوست‌دختر، دوست‌پسر، خانوم، شوی، نامزد، خاله عمه عمو دایی و البته مادرزن، مادرشوهر، زن داداش، خوارشوهر، جاری و باجناق و خلاصه هر موجود زنده‏ای که می‌شناسی، فخر بفروشی که “آره اینو من گرفتم!!”
ولی نمی‌دونی که فردای همون روز، پشت سرت چه حرفایی که رد و بدل نمیشه. دونه‌دونه‌ی اونایی که تو عکس بودن، می خوان سر به تنت نباشه و تمام کسایی که موج ادعاتون بهشون خورده، می‌خوان که با سر بری تو گِل! که چی… عرضه‌ی گرفتن یه عکس شسته رفته رو از چهارتا گل و گیاه هم نداره!

البته که دیر شده، ولی اجباراً می‌گردی دنبال اشکال کارت…اما مشکل اینه که هرچی بیشتر تو عکس نیگا می‏کنی، کمتر متوجه مورد مشکوک میشی. واقعیت اینه که واقعاً هم مشکلی تو عکست نیست، فقط به مذاق دوستان گرانقدر خوش نیومده!

اینجاست که باید دست به دامان یکی دوتا از دوستان عکاست بشی یا اگه اهل وبگردی باشی، بیفتی پی یکی دوتا از این سایت های عکاسی تا ببینی مشکل از کجا آب می‌خوره. خوب من این کار دوم رو کردم که کار شما رو هم راحت کنم.
بذار ببینم…

اینجا نوشته برای بهبود کیفیت عکس خود، از قوانین عکسبرداری بهره بگیرید. یکی از پرکاربردترین این قوانین، قانون یک‌سوم است.این قانون میگه نقاط معینی تو تصویر وجود دارن که بطور اتوماتیک توجه چشم رو به خودشون جلب می کنن.اولین بار، لئوناردو داوینچی، این رابطه رو در طبیعت کشف کرد و اسمشو قانون طلایی گذاشت. گرچه قبل از اون بابلی ها، مصر‌ها و یونانیان باستان، در هنر و معماری از این قانون سود می‌بردند.

برای به کار گرفتن این قانون، کادر تصویر را با استفاده از دو خط افقی موازی و دو خط عمود موازی هم، به 9 قسمت تقسیم می‌کنیم. این تقسیم‌بندی بهتره طوری انجام بشه که چهارضلعی میانی، کاملاً از نظر نسبت طور وعرض، با کادر اصلی‌ مشابه باشه.در این وضعیت، چهار نقطه‌ی تقاطع خواهیم داشت که نقاط طلایی تصویر ما هستند.
خیلی‌خوب…حالا برای اینکه بتونیم عکسی داشته باشیم که سوژه‌ی اصلی تو چشم باشه ولی تنها موضوع قابل دیدن نباشه، سوژه رو باید روی یکی از نقاط تقاطع قرار بدیم. اینجوری عکسمون حالت یکنواختی به خودش نمی‌گیره و همه‌چی تو کادر قابل نمایشه. مثلاً این خانوم‌ محترم رو ببینین:

ایشون، آبجکت مورد نظر بنده هستن و می‌خوام که هرکی نگاش می‌کنه بفهمه که چه چشم‌های نازی داره! بنابراین طوری ازش عکس می‌گیرم که چشمش تو یکی از اون نقاط تقاطع بیقته. این که کدوم نقطه انتخاب بشه به سلیقه خودتون بستگی داره. نگاه کنید:

نکته‌ی دیگه اینکه، سعی کنید از خطوط رسم‌شده یه استفاده مفید ببرین و افق عکستون رو منطبق بر یکی از خط های افقی و ساختمان ها و درختان رو منطبق بر یکی از خطوط عمودی فرض کنید. اینجوری:

قانون یک‌چهارم، یه قانون ساده دیگه‌س که کار با سوژه‌های متقارن رو توضیح میده. این قانون میگه می تونیم در مورد همچین اشیائی، فقط یک‌چهارم از اون رو داخل کادر قرار بدیم. با توجه به تقارن شیء،بقیه‌ش تو ذهن بیننده تداعی میشه. این عکس رو ببینین:

عکس اول، یه عکس تمام-فریم از زیر گنبده (که گنبد کبود هم نیست!)
عکس دوم، با استفاده از قانون یک‌سوم گرفته شده و عکس سوم، قانون یک‌چهارم رو استفاده کرده.

استغاده از این قوانین، عکسای مختلفی رو با حسهای متفاوت بوجود میارن که بسته به سلیقه ی عکاس می تونن تو موقعیت های خاص استفاده بشن.

اما یادتون باشه که این قانون ها و قانون های دیگه عکاسی رو نمیشه همیشه به کار برد. میتونین بعضی جاها از مثلاً قانون یک‌سوم صرف‌نظر کرد. یه کم خلاقیت تو عکاسی چیز بدی نیست.

منابع قابل استفاده:

یک راهنمای فارسی برای کادربندی به روش یک‌سوم
یک راهنمای کاملتر و البته کمی تخصصی تر

یک منبع به زبان انگلیسی
یک منبع دیگر به همان زبان
قانون یک‌سوم در ویکی‌پدیا