لبخند معنی دار قطبی؛ پایان یک داستان تلخ

متاسفانه، تنها راه خروج قرمزپوشان از وضعیت فعلی، کنار رفتن افشین قطبی از تیمه. راهی که مثل همه‎ی روش‌های زمان بحران در ایران، فقط پاک کردن صورت‌مساله محسوب می‌شه، اما ظاهراً اجتناب‌ناپذیره.

امروز جمعه، 23 فروردین، تماشاگران فوتبال ایران، تحقیرشدن دوتیم بزرگ پایتخت رو دیدند. دو تیمی که الان از بزرگی، هیچ چیز به جز ادعای اون رو یدک نمی‌کشند. دو تیمی که محصول فوتبال به روایت سیستم دولتی و تفکر محافظه‌کاری دست‌اندرکاران و مسئولانشون هستند و البته چیزی از فوتبال رو برای دوست‌دارانشون به نمایش نمی‌گذارند. استقلال، از ابتدای قصل با مشکلات مختلفی دست و پنجه نرم می‌کرد و شاید ناکامی‌های الانش خیلی به چشم نیاد، اما وضعیت پرسپولیس، کاملاً متفاوته.
کاشانی، مدیر عامل پرسپولیس – که جانشین انصاری‌فردی شده بود که در انتهای فصل پیش، حمایت هواداران رو با خودش داشت – در ابتدای فصل و برای کاهش فشارها، افشین قطبی رو به پرسپولیس آورد. تیمی که کاشانی و دوستانش، استیلی و مرزبان به عنوان کادر مسئول در بستن تیم، مثلاً آماده کرده بودند رو به دست فطبی داد و در واقع اون رو قربانی خودش و سیاست‌های غیرورزشی مدیرانش کرد و حالا داره نتیجه کارش رو به خوبی می‌بینه؛ گرچه با محافظه‌کاری عام همفکرانش، سعی می‌کنه همه‌چیز رو طبیعی نشون بده و در واقع با همین سیاست‌هاش، همه‌چیز رو به شکلی که می‌خواسته، جلو برده. تهدید کردن قطبی به جریمه‎ی مالی در صورت استعفا یا کنار گذاشتن مرزبان، مربی ایرانی‌ندیده‌ی پرسپولیس رو در تنگنا قرار داد و جا رو برای بروز مشکلات بیشتر باز کرد.
اختلافات بین قطبی و کادر مربیان تحمیلی به اون، کاملاً در زمین مشهوده و تیمی که همه در ابتدای کارش، به قهرمانی اون مطمئن بودند رو طوری زمین‌گیر کرد که از استقلال اهواز در یک نیمه چهار گل دریافت کنه و البته هیچ تلاشی برای جبران نتیجه نکنه. اشتباهات فاحش بازیکنان در میانه زمین و خط دفاعی پرسپولیس به حدی بود که هرکسی که از جدول مسابقات خبر نداشته باشه، این تیم رو می‌تونست فقط با یک تیم دسته‌دومی مقایسه کنه. یادمون باشه داریم در مورد تیمی صحبت می‌کنیم که نیم‌فصل اول، شخصیت یک قهرمان رو داشت و بازی‌های فنی این تیم، تمام منتقدان رو ساکت کرده بود. هنوز هم میشه این روزها، در حدود دوسه دقیقه از کل بازی، نشانی از اون تیم رو در این کالبد پوسیده پیدا کرد، (مثل ده دوازده دقیقه‎ی بعد از خوردن گل در بازی با استقلال). تو وضعیتی که بازیکنان به راحتی به خودشون اجازه می‌دن رودرروی سرمربی و تاکتیک‌هاش بایستن و هرطور که دوست دارن تو زمین رفتار کنند، جایی برای اون سرمربی نخواهد بود. لبخند معنی‌دار قطبی در اواخر بازی، کاملاً نمایانگر وضعیت جاری در تیم فروپاشیده‌ی پایتخت بود.

اما حتی این‌ها هم دیگه دوای درد کشنده‌ی پرسپولیس نیستند. این تیم قطعاً به یک شوک نیاز داره؛ اما شوکی که بخواد این تیم رو در یک مدت کوتاه درست کنه، تغییر مدیر و بازیکن و تدارکات و غیره نیست. متاسفانه، تنها راه خروج قرمزپوشان از وضعیت فعلی، کنار رفتن افشین قطبی از تیمه راهی که مثل همه‎ی روش‌های زمان بحران در ایران، فقط پاک کردن صورت‌مساله محسوب می‌شه.اما اجتناب‌ناپذیره.

افشین قطبی پس از شکست 4 بر یک مقابل استقلال اهواز با انتقاد از بازیکنان تیم فوتبال پرسپولیس تصریح کرد : نمی دانم باید با این تیم چه کار کنم .
وی بازی اعضای تیم فوتبال پرسپولیس را غیر قابل قبول دانست و افزود : بازیکنان پرسپولیس بی روحیه و بی انگیزه ظاهر شدند. (منبع)

فوتبال ایران داره تو یه حلقه‌ی تکرار حرکت می‌کنه. به وضوح میشه دید که اتفاقاتی که در جام‌جهانی برای برانکو و تیمش افتاد، اینجا هم برای قطبی داره رخ می‌ده. سیر قهقرایی‌ای که همیشه در فوتبال ایران وجود داشته و بعد از اومدن علی‌آبادی و دوستان، شتاب بیشتری گرفته و تمام کورسوهای امید رو خاموش می‌کنه. دیگه حتی دیگه نمی‌شه نگران آینده بود..