تنها نگذارید من را که من دلم می‌سوزد!

زندگی کم کم روی دیگر خود را به من می‌نمایاند. قبلاً رویش به من بود و الان پشت کرده میباشد! متاسفانه من هم اهل سوء استفاده از آن نمیباشم! گفتنی میباشد که یکنواختی موجود در آن، از صبح روز شنبه شروع شده و تا اواسط روز پنجشنبه – قبل از جایی که می‎خواهم پیش خانوم معلم بروم – کانتینیو می‌رود جلو!  جمعه‌ها هم اگر خبر خاصی نباشد، به خصوص نزدیک‌های شنبه، کسل‌کننده بوده و یادآور یک هفته‌ی بی‌مزه‌ی دیگر میباشد.

اما همه‌ی اینها به کنار…
فکر نمی‌کردم که به جایی برسم که این محل را به شکل خالی از سکنه دیده و نظاره نمایم. سکوت بسیار بی‌معنی که در وبلاگ و به خصوص در کامنت‌دانی‌ پست‌های آن جاری می‌باشد، بسیار بد بوده و ناامیدکننده می‌نمایاند. مرا یاد قبل از تولدم در شکم مامانم انداخته که فقط هر از چندگاهی صدایی مبهم، با من سلام نموده و به‌خیال خود علیکش را از من می‌شنود! بعد از آن هم یاد وبلاگ بیچاره‌ی قبلیم می‌افتم که در اواخر عمر شریفش، به همین حالت دچار شده بود.

مساله دیگر این است که همه که ما را فراموش کرده‌اند به این دلیل بوده که ما هم مثلاً آنها را. به عبارت بهتر، وقتی وقت و حوصله‌ی دید زدن خانه‌ی مردم و خوانش نمودن بلغورجات ایشان که بسیار هم خوشمزه می‌باشند را نداشته می‌باشم، آنها هم فکر می‌کنند که اینجا هم خبری نمیباشد.  (واقعاً هم نمیباشد خوب!)

ولی از همه‌ی اینها گذشته، دلیل درشدن این پست از ذهن من این بود که ببخشیدخواهی‌ای کرده باشم از بابت افت احتمالی کیفیت مطالب در این مکان، اشغال نریزید و اینکه واقعاً فرصت بازدید یا حتی پانویس کردن کامنت‌های گاه و بیگاه شما دوستان را ندارم. مساله این بوده که چند وقتی است که وبلاگ‌نویسی، دیگر درگیری ذهنی اصلی من  (بعد از کار و زندگی) نمیباشد و چیزهای مهمتری هم میباشند و البته فقط آن چیزی نیست که شما دارید الان فکر مینمایید! و بدینوسیله از همه شما می‌خواهم که تنها نگذارید من را که من دلم می‌سوزد!

                                                 

با تشر و تشکر! امضا: خودم!