حاشیه های تماشای پرسپولیس-سپاهان، جلوی تلویزیون…

1. پرسپولیس، دقیقه 96 قهرمان شد. حق به حقدار رسید، سپهر حیدری سپاهان رو دست خالی به خونه ش فرستاد، خلیلی بهترین گل لیگ رو زد، امپراتور به قولش وفا کرد، آسیا ما اومدیم و کلی تیتر بزرگ و کوچیکی که فردا رو دکه روزنامه فروشی‎ها خواهیم دید… هیچ کسی هم هیچ بهونه ای برای این برد نمیتونه بتراشه! داور…زمین…زمان… هیچ چی!

                                           

2 . استقلال از نفت هم باخت. به تبانی و غیره هم کاری ندارم که فرض محال هم اگر بوده به داد آبادانی ها نرسید. (گو اینکه انقدرها هم غیرقابل پیش بینی نبود!) اما مساله این بود که سیزدهمین باخت برای استقلال، اونا رو به رده‌ی سیزدهم جدول فرستاد. آخه تیم از این نحس‌تر؟!!!

3. تلویزیونی ها ثابت کردن که هنوز در ر…. به اعصاب مخاطبشون با فاصله زیادی در رتبه اول قرار دارن!! اگه بشه از پخش سراسری صحنه‎های آبروریزی در ماهواره جام جم بعد از پایان بازی بگذریم،از وراجی های گوینده ی اخبار ورزشی روی تصاویر جشن قهرمانی و بعد هم قطع کردن اون نمیشه گذشت!
دستور العمل استفاده از نام “پیروزی” به جای “پرسپولیس” هم ظاهراً باید اجرا بشه؛ اما هیچ کی ککش هم نگزید!!

4. فردوسی‎پور هم داره کم کم تو راه خیابانی در زمینه ی حرافی تو جاهایی که باید ساکت باشه قدم میزاره! بابا یه دقیقه آروم بشین ببینم این کریم باقری چی داره میگه. به خدا داره فارسی حرف میزنه،دیگه دوبله کردن نداره به جان خودم!! (ولی خوب… استرس از کل گزارشش معلوم بود! اینو هم میزاریم به حساب همون!)

5. از همه اینها که بگذریم، تهران بعد از بازی واقعاً دیدن داره! انرژی مثبت داره همینجور از مردم کوچه و خیابون و سوار و پیاده بیرون میزنه! این رو می‎گن یه تیم مردمی که پیر و جوون دوستش دارن! پس به افتخار پرسپولیس.

زنده باد شادی و هیجان

زنده باد پرسپولیس

زنده باد افشین قطبی