ممکنه یه کم درد داشته باشه!

دو سه شب پیش با دو سه تا از بچه ها راه افتادیم بریم سینما فرهنگ برای تماشای فیلم سیکو (Sicko) . دو سه برابر زمان استاندارد حدود ساعت 10 شب، تو ترافیک خیابون دولت گیر کردم تا با دو سه دقیقه تاخیر برسم به فیلم. خوشبختانه غیر از ما، دوسه گروه دیگه هم تو سالن بودن، اونم سالنی که دو سه هفته پیشش و برای فیلم 1408 و در وضعیتی که ساعت، دو سه دقیقه به 10 رو نشون میداد، پر پر شده بود و بلیط گیر نمیومد.

فیلم سیکو، یک فیلم مستند میباشد از وضعیت سیستم خدمات درمانی در آمریکا. احتمالاً میدونین که کارگردانش مایکل مور بوده و فیلم، کلی انتفادی میباشد. داستان، از همون اول آدم رو جذب می‌کنه و طنز تلخ آشکار فیلم به شدت، فضای مستندگونه‌ی اون رو عوض می‌کنه. وضعیتی که شرکت‌های بیمه آمریکایی برای مردمشون درست کردن، بدجوری غیرمنتظره می‌نماید و ما را که کلی غرب‌زده می‌باشیم، توجیه می‌نماید که بابا…اونجاها خبری نیست؛ بیا! اینم نمونه‌ش! طرف داره گریه می‌کنه که به خاطر اینکه سرطان داره، هزینه‌هاش شامل بیمه نمیشه یا دختربچه‌ی یه ساله داره شنوایی‌شو از دست میده ولی بیمه فقط حاضره خرج عمل یه گوشش رو بده! (ظاهراً اونجا هم کلی واسه خودش، ایران است!) و مادری که به خاطر اینکه همه‌ش 22 سالش است، امکان ندارد سرطان رحم گرفته باشد و بنابراین بیمه پولش رو نمیدهد و او هم پا میشود و میرود کانادا تا اونجا یه کاری برایش بکنند و بدین صورت همه را دور میزند! ( این یعنی اینکه اینا روی ایرانی‌ها رو هم کم کرده‌ن!)

بحث اصلی فیلم اینه که شرکتهای بیمه در آمریکا، برای عدم پذیرش هرچه بیشتر بیماران، سر و دست می‌شکنند و به عنوان کارمند بیمه، هرچی بیشتر بتونی، پول شرکت رو از خرج شدن برای مردم در امان نگه داری، ارج و قربت برای رییس روسا بیشتر میشه.

وقتی وضعیت مقایسه‌ی این خدمات در آمریکا با کشورهای دیگه‌ای مثل کانادا، انگلستان، فرانسه و حتی کوبا پیش میاد، فیلم حتی از قبل هم طعنه‌آمیزتر و البته کمدی‎تر میشه. یه کمدی سیاه که البته برای خود آمریکایی‌ها هیچ جنبه‌ی طنزی نداره. جایی که دکتر انگلیسی با بهترین امکانات رفاهی زندگی، به مور میگه که هرچقدر که بیشتر بتونیم بیمارها رو درمان کنیم و راضی به خونه‌شون بفرستیم، برامون امتیاز بیشتری محسوب میشه، نقطه‌ اوج فیلم محسوب میشه که جای صحبت دیگه ای در مورد وضعیت خدمات در آمریکا باقی نمیذاره؛ اما جالب اینجاس که بعدا از این سکانس، کلی سوژه‌ی جالب دیگه هم هست که کارگردان رو میکنه و که تا جایی که ممکنه، تاثیرش رو رو ذهن تماشاگرش میذاره. سکانس‌های مربوط به وضعیت کمک‌کننده‌های داوطلب در یازده سپتامبر، زندان گوانتامو و صحنه‌های بیمارستانی در کوبا، از جمله‌ی این سوژه ها هستند.

به هرحال اکران این فیلم، اگرچه روایتیه از وضع نابه‌سامان خدمات درمانی در آمریکا، یه بار دیگه به ما هم یادآوری می‎کنه که خودمون تو چه وضعیت اسفباری زندگی میکنیم. بیمارستان‌هایی که تا پول نگیرن اجازه‌ی ورود بیمار حتی اورژانسی رو هم نمیدن… امکانات بسیار اولیه‌ی بیمارستان‌های دولتی، هزینه‌های درمانی سرسام‌اور ی که خیلیهاشون شامل بیمه نمیشه و… کلی مشکلات دیگه که فکر کردن بهشون هم روی اعصاب پولادین هم خط میندازه.

سیکو، نامزد اسکار بهترین فیلم مستند سال 2007 شد و جوایز زیاد دیگری رو از آن خودش کرد.
دیدن این فیلم رو به همه‌ی دوستداران و دشمنداران سینما توصیه می کنم.

سیکو در سایت‌های دیگر

پارسا صائبی در وبلاگ خودش مطلب جالبی راجع به این فیلم نوشته:

مايکل مور در ابتدای فيلم می​گويد: پنجاه ميليون آمريکايی هیچ نوع پوشش خدمات درمانی ندارند و فقط دعا می​کنند که بیمار نشوند (!)، این فیلم در مورد آن پنجاه میلیون نفر ساخته نشده بلکه در مورد دویست و پنجاه میلیون نفر بقیه است که چگونه شرکت های خصوصی بیمه خدمات درمانی با جان آنها بازی می​کنند تا سود بیشتری به جیب بزنند. البته فیلم مقداری تبلیغات مایکل موری هم دارد مثلاً نشان داده که سیستم خدمات درمانی کانادا یا کوبا عالی است حال که می​دانیم اوضاع اینجا (کانادا) به طریق دیگری چقدر اسف​بار است و پزشکان از ترس وکلا و سو شدن هیچ تصمیم نمی​توانند بگیرند. (ادامه رو از اینجا بخونید)

                                   

سایت BBC فارسی درباره فیلم سیکو می‌نویسد:

در فیلم سیکو مایکل مور دوباره نقش یک آمریکایی متوسط، با هوش و نکته سنج، خوش قلب اما نا آگاه و کمی پارانویید نسبت به بقیه مردم دنیا را بازی می کند. او با هیکل چاق و کلاه بیس بال و شلوار جین و کفش کتانی معروفش خود را یکی از میلیون ها آمریکایی که در سراسر آمریکا زندگی می کنند، نشان می دهد. چهره و هیکلی که با ستارگان هالیوود فرسنگ ها فاصله دارد.

او با این هیبت و شکل و شمایل به سراغ سیستم بهداشت و درمان آمریکا می رود. سیستمی که برخلاف بقیه کشورهای غربی به طور خصوصی اداره می شود و در نتیجه تابع سود و ضرر دنیای سرمایه‌داری است…..
…مور نشان می دهد که داستان بیمه درمانی در آمریکا پیچیده تر از این حرف هاست. شرکت های بیمه از ترس این که ناچار شوند مخارج بالای درمانی و پزشکی به افرادی که بیماری جدی دارند بپردازند، پیش شرط هایی را برای قبول بیمه می گذارند. هرکس دارای کوچکترین بیماری ارثی یا هر سابقه بیماری دیگری باشد، از پذیرفتن او سر باز زده می شود.

                                      

وبسایت آفتاب در نقد این فیلم مینویسد:

 …. در واقع خود مور به یک شخصیت تبدیل شده و همانگونه که برخی معتقدند ، یک کاریکاتور است. او  تا میانه‌های راه، خود را نشان نمی‌دهد، اما چهره‌اش وقتی نمایان میشود که علاج کار به نظرش برسد…

Sicko در Imdb