دلایل شکست ایران در ورزشگاه آزادی

بازی دو به یک می‌شه…من زیاد به فوتبال علاقه‌ای ندارم ولی دیشب خواب دیدم که بازی دو یک تموم میشه.

بین دو نیمه بود که زدم بی‌بی‌سی و نشستم ببینم برنامه نوبت شما رو که امشب اختصاص داشت به بازی ایران-عربستان، کدوم بیکار‌هایی تماشا میکنند. یه جوون کرمانی زنگ زد و جملات بالا رو گفت. خوب البته فکر نکنم هیچ‌کس تو اینکه منظورش دو – یک به نفع کدوم طرفه، هیچ تردیدی به خودش راه داده باشه اما فکر میکنم این جوون کرمانی کاملاً میدونست که چی داره میگه و آخرش چه خواهد شد.

طبق روال همیشگی، می‌گردیم که کاسه کوزه‌ها را سر یه چند نفری بشکنیم که دلمان خنک بشود! بنابراین به نظرم، مقصران باخت ایران توی ورزشگاه آزادی به عربستان رو میشه تو سه دسته تقسیم‌بندی کرد:

مربی :
     گل مسعود شجاعی واقعاً حرفه‌ای و قشنگ و کار دو نفره شیک و اروپایی‌ای بود اما همین که گل رو زدیم، منتظر شدم که به روال بازی‌های قبلی بریم تو نیمچه‌دفاع و مثل تیم‌هایی که تو کشور حریف بازی می‌کنند، بچسبیم به ضدحمله‌ها. یعنی مطمئن بودم که چنین اتفاقی می‌افته… که مو به مو پیاده شد و تکرار بازی با کره؛ منتها این دفعه عربستان دوزاری (و واقعاً ضعیف) نسخه‌مون رو پیچید.
گزارشگر بازی، اعتراض ساکتی به واکنش کادر فنی تیم ملی کرد که برعکس مربی عربستان که داشت بالا و پایین می‌پرید، خیلی خفه، روی نیمکت نشسته بودند و منتظر معجزه‌ی حضرت رقیه بودند!
بعد هم که نوبت خیابانی رسید که تو این جور جاها، استثنائاً حرف دل مردم رو میزنه! این که چرا کادر فنی، با این همه حمایت چرا تا حالا نتیجه نگرفته‌اند؟

تماشاگر:

تماشاگر ها هم البته اعتراض خودشون رو نشون دادند. اما هنوز متوجه نشده‌ند که فوتبال نود دقیقه‌ست و باید تا همون تهش، طرفداری‌تو از تیم‌ت نشون بدی. اونا  زورشون رو زدند، تشویقشون رو کردند، تا قبل از گل اول عربستان سنگ تموم گذاشتند و خلاصه وظیفه‌شون رو انجام دادند. اما واسه من هیچ‌جوره قابل هضم نیست که چرا بعد از گل اول، اولش سکوت و بعدش هم اعتراض‌های ویران‌کننده‌ای بود که به سر مربی تیم  فرو می‌ریخت.  تو این شرایط، چطور میشه انتظار داشت که بازیکن‌ها حواسشون به بازی‌شون جمع باشه؟ دایی، پرررو، بی‌خیال، خودخواه،… ولی آدمه. اونم مسلماً تو چنین شرایطی دیگه نمی‌تونه هیچ تصمیم درستی بگیره. (بله…میدونم یه بخش مهمی از این باخت به خاطر تفکرات اشتباه اونه.)

ما نمیخوایم از تجربیات تلخ گذشته‌هامون درس بگیریم. همین امسال بود که اون اتفاقات غیرمنتظره سر افشین قطبی اومد و شعارهای تماشاگران و متعاقبش اعتراض منطقی قطبی. نمیدونم… .

آدم‌های حاشیه‌ای:

• وقتی که اولین بار احمدی‌نژاد رو نشون داد که کنار نوچه‌جانش آمده‌اند به ورزشگاه، یادم اومد که یکی دو ماه پیش، سر تیم ملی کشتی چه بلایی اومد! که تا از همون موقع به دلم افتاد که امشب خبرها خواهد بود… که دوتا گل چسبناک خوردیم و چسبیدیم به رده چهارم جدول!
• داور بازی تو صحنه‌ی گل اول عربستان می‌تونست خطای بازی خطرناک هافبک اونا رو روی مهدوی‌کیا بگیره. خوب، نگرفت و ما هم گل خوردیم، اما این به اون گل نیمه اول عرب‌ها و یکی دو خطای مشکوک تو محوطه جریمه‌ی ما تو همون نیمه، در بشود میشود از خطای داور چشم‌پوشی کرد. البته شاید اگر نیمه اول عربستان گل زده بود، حداقل ما بازی رو مساوی میتونستیم نگه داریم.

بهرحال، عربستانی که تا حالا با هیچ کدوم از تیم‌هاش نتونسته بود ایران رو توی ورزشگاه آزادی شکست بده، با یه تیم نصفه‌نیمه  و قراضه‌ش ما رو برد. مایی که مربی پرادعامون، از شکست راحت عربستان صحبت کرده بود… و حالا باید چشم بدوزیم به این جدول آشفته‌ که فقط امارات سهمی برای خودش نمیبینه. و البته ما هم خیلی نباید خودمون رو جدی بگیریم مگه اینکه تقی به توقی بخورد و مربی‌ای عوض بشود و … هزاران اگر و امای دیگه. شما هم خیلی جدی نگیرید!