از قدیم گفته‌اند

کار از محکم‌کاری عیب نمی‌کنه.

در این مورد خاص، همه سعی می‌کنند محکم‌کاری رو به شکل بهینه‌ای به جا بیارن و مثلاً اگه یه سرور برای سرویس‌دهی دارن، بکننش دوتا، اگه یه مسیر ارتباطی برای بین دو  نقطه دارن، یکی دیگه اضافه کنن و در اصطلاح تخصصی‌ش، Fault Tolerant رو پیاده کنن.

این یعنی اگر من به جای یه دونه ساعت، دو تا ساعت رو مچم ببندم ساعت‌رو  دقیق‌تر میتونم بگم چنده.
حالا اگه یکی‌شون عقب موند چی؟!

* تصمیم گرفتم اگه بشه، این مدل پست رو  هم راه بندازم تا به ضرب‌المثل‎هایی که خیلی تو صحبتامون استفاده می‌کنبم (و قاعدتاً به درستی‌شون اعتقاد داریم) مثال نقض وارد کنم!  اگر چیزی به فکر شما هم رسید بگید تا به لینک خودتون! اینجا بنویسم.

توالت‌ها یا بهتر بگیم “مستراح”ها  از نوع عمومی‌شون معمولاً باید در بهترین تیررس چشم نیازمندان عاجل بهشون قرار داشته‌باشن. ما که تو شهرهای بزرگ و کوچیکمون میشه گفت تقریباً از این موهبت محرومیم، اما در سایر نقاط دنیا که نظافت، نیمی از ایمان نیست ولی مهمتر از خیلی چیزای دیگه‌س، برای کمک به حس بینایی، تقویت روحیه قبل از قضای حاجت یا حتی محض خنده هم که شده،سر در این محل‌های مقدس رو با اشکال و علامت‌های مختلفی تزئین کردن تا شما رو به محل مناسب راهنمایی کنن. تمام این راهنمایی‌ها البته در یه نکته مشترکن و اونم اینکه مواظب باشید که اشتباهی به استراحتگاه جنس مخالف تشریف نبرین!

بقیه‌ی این علامت‌ها رو می‌تونین تو این آدرس ببینین. فقط حواستون باشه که تو بعضیاشون زیادی از دموکراسی استفاده کردن!!

امروز، دست در دست خودم، از میدان ونک درحال گذشتن بودم و همانجایی که این آقاهای سبزبدقیافه و خانوم‌های سیاه سیبیل‌دار وایستادن با آن ماشین‌های سبز و سفید گنده که امنیت اخلاقی را با خودشان حمل و نقل می‌کنند، چند متر جلوتر دو عدد از این پسر دخترهای بی‌تربیتی که به آنها دلداده گفته می‌شود در حال ورود به منطقه‌ی خطر بوده و دختر دلداده که یک دستش را در دست پسر دلداده گذاشته و یک عدد مانتو به اندازه‌ی مانتوی دخترخاله‌ام اینها  - که هشت سالش میباشد و من او را خیلی با آن لباس دوست می‌دارم، چون شکمش خیلی میباشد - پوشیده بود و جیب‌های شلوار جین او خیلی خوشگل بودند و نگاه‌های هنری بسیاری را به خود معطوف کرده بودند! خوب، نگاه هنری کردن البته برای من  که هنوز کودک می‌باشم، مناسب نبوده و نمیباشد! در همین حالت، اینها از کنار دو تا جوان از اینهایی که قیافه‎ صحیح تکیه‌ایستادنشان به نرده‌های کنار خیابان، نشان می‌داد از قشر جوان و باتجربه‌ی اراذل و اوباش می‌باشند، رد شده  که از یکی از این جوانان برونمند اراذل وطن که نگاه هنری بسیار هنرمندانه‌ای نمود که من خیلی جا خورده شدم! بعد برگشت و رو به دلداده خانوم و محترم آقای مذکور گفت:

گشت ایرشاد وایساده اینجاها، جولوتر نرین!!
- چی کار کنیم خوب؟
- هج!! از اینور بیرین اونطرف خیابون، میدون رو دور بزنین بیرین بالا!
- {دلداده مذکر} اونجا کسی نیست؟
- چرا، یه ماشین دیگه هم واساده بالا ملاصدرا، ولی اگه دور بزنین مشکلی نیس!!
- مرسی واقعاً ممنون.
-چاکریم!

من راه خود رو ادامه داده تا زمان پرگرانبهای خود را بی‌گدار به آب ندهم! سوار تاکسی خط نوبینیاد شده و بغل دو تا خانوم از این زردها*، منتها از همان نوع جا گرفته شدم!

- دیدی دختره رو؟
- کدوم رو؟ همون مانتو کوتاهه؟!
- آره. اگه اسمشو بشه مانتو گذاشت. انقدر دلم ‍میخواد گیر گشت ارشاد بیفته که!
– شاید مهمونی‌ای چیزی می‌خواسته بره، یه دقیقه از ماشین پیاده شده بوده. فکرشو بکن، ناهید رو گرفتن سر چی؟
- آره شنیدم گیر بیخودی به رنگ مانتوش دادن.

… (در این لحظه گوشی واکمنم رو در گوشم فرو کردم تا از پرتاب افاضات این دوتا خانوم در امان مانده باشم! و البته دکمه play را هم زدم.)
چندمتر جلوتر، دلداده‌های مذکور، در حال پیاده قدم زدن، از پشت ماشین سبز گنده که امنیت اخلاقی را با خودشان حمل و نقل می‌کنند، گذشتند و کسی هم ما (یعنی من و دوتا زرد کناری، مث قناری!) گیرکرده در ترافیک میدان، با چشمانی گرد و قلمبه به منظره نگاه فکرآمیز نمودیم! منتها هرکدوممان به یک فکر متفاوت.

فکر نکنم نیاز به روشن‌سازی بیشتر داشته باشد، به خصوص تو این دوران که برق‌ها را هی فرت و فرت از تو سیم‌ها جمع می‌کنند و  کلاً صرفه‌جویی برای رسیدن به انرژی هسته‌ای را به شدت به جای می‌آورند! اصلاً هم کسی به کسی نیست بگوید حق مسلم نخواستیم، تو رو خدا این کمدی کلاسیک سیاه و سفیدی  که تو جامعه‌ی فارادوکس یا ممتناضق ایران راه انداختین را کمی رنگی‌تر نشان دهید، حداقل برای کودکان به سن من که با فیلم‌های قدیمی میانه‌ی خوبی ندارن، کمی دارای مفهوم‎تر می‌شود به جان همین دکنر هاله‌نورنژاد!!

لغت‌نامه
——————————————————————————————–
◄  زرد، کلاً به معنی هرچیزی میباشد که زرد است؛ مثل نخودچی، موز، هفته‌نامه، علی انصاریان،  اقدس‌خانوم و دکترهاله!
◄◄ گوشی واکمن، نوعی شیاف است که برعکس نوع معمول آن، باعث سرکوب انقلاب‌های درونی شده و تمام منافذ خروجی به اطراف انسان را بسته می‌نماید. منجمله چشم و گوش.

◄◄◄ کمدی، در ظاهر به معنی چیزی است که می‌خنداند، در نوشتار، به معنی چیز یا کسی است که در کمد جا میشود  و در داخل هم به معنای تراژدی‌ای است که آدم نه می‌تواند بهش بخندد و نه باهاش گریه کند و نه هیچ کار دیگری. کلاً بی‌مصرف!؛ مثال جامع آن، دکتر هاله میباشد!

                        مشترک فید توهم‌نامه شوید  اینجوری.

با قلبی فراخ و روحی مشابه‌تر به قلب مذکور و با کمال افتخار که فامیل متوهم اینای خودمان میباشد و حیاط خلوت خانه‌ی مادربزرگ را اجاره دائم داد که تازه آن بالایش از این حفاظ سیخونکی‌ها هم ندارد و بچه‌های بی‌تربیت کوچه‌ هی فرت و فرت به تیکه‌آجرهای شرحه شرحه-پاره پاره روی زمین مینی‌ می‌مالند و میندازن اینور، مممم….آها! چیز! به دربردن جان خیلی سالم عزیز خودم را در اولین سالگرد نوشتارنویسی در محله‌ی وردپرسی‌ها را به خودم تبریک و سایرموارد فوق می‌فرمایم! از آنجایی که در این یک‌سال و چند ساعتی که از آغاز وراج‌نویسی‌های خودم در این مکان می‌گذرد همه‌ش دنبال فتح دروازه‌های داشبورد و اینای اینترنت بوده و به هیچ موفقیتی نازل و نائل نشده و همه‌ی  رفتند جای دیگری فتح شدند. و پشت سر مرده‌ای که من باشم، شبگردستان که هیچ، حتی یک شیخ هم زاری نکرد بدینوسیله از همه‌ی اهل محل، تشکر و قدردانی داشته و آرزوی سالی خوب همراه با افزونه‌ی داشبورد اضافی را دارم.

ولی خوب…خداییش کلی زور زدم؛ انفدر که سلول‌های خاکستری مغزم بهم گفتن که آخرش کارم به یه روانشناس میکشه! ولی با عکس‌هایی که پونی‌ میگرفت، اتاق خودم رو بوی طبیعت می‌گرفت و میرفتم سراغ یه اتاق دیگه. بعدش با نوشته‌های یه غمزده‌ی دوست‌داشتنی، دوباره به وضعیت قبلی‌ش رفرش معکوس میشد! بعد گاهی میرفتم پیش مادرجانم در اصفهان. گو اینکه هیچ‌وقت پسر خوبی نبودم و سه‌سوت شدم پسرنیمه‌راه! بعد هم خسته که می‌شدم، لنگامو دراز می‌کردم شاید بتونم جای لنگ‌دراز رو بگیرم!
اما آخرش هم دیدم من بیشتر از اینکه وبلاگ خون باشم، وبلاگ‌نویسی رو دوست دارم. فکر می‌کنم به هرحال دوستان، دوست دارن که یه خواننده‌ی همیشگی داشته باشن تا بگن یه دوست مجازی خوب دیگه هم پیدا کردن. اما من نتونستم مث سایرین باشم و سرم رو کردم تو لاک خودم که رنگش سبز بود! بعد هم که رفتم سر کار و بیشتر وقتم رو اونجا میگذرونم. بنابراین عملاً وقتی باقی نمیمونه که رو موضوعات، ریز بشم و یه پست ترتمیز بدم بیرون! اما هنوز هم شب‌هایی هستند که از خواب شب می‌زنم و تا لنگ سحر مشغول نوشتن پستی می‌شم که می‌دونم ارزش نوشتن برای خودم و ارزش خوندن برای دیگران رو داره؛ لااقل شاید بشه اونجوری تو نظرات دیگران هم سهیم شد. نمونه‌ش همین پست قبلی درباره فینال. 
واسه‌م مهم بوده که زرد نباشم و به هرقیمتی شده نخوام آمارمو بالا ببرم،رو همین حساب فکر کنم  نزدیک 95 هزارنفر بازدید در مدت یک سال، بدک نیست! گو اینکه دوست داشتم در این سالگرد، رکورد صدهزار رو بزنم ولی همونی که گفتم!  وگرنه راه‎های رسیدن به آمار بالا که زیاده!

در این یکسال، با مطالب پرطرفداری به خدمت شما رسیده شدم از جمله:

فرار از خط قرمز (در مورد برنامه‌ی فرزاد حسنی و سردار رادان)

نود؛ میدان تگزاس: در مورد شبی که فردوسی‌پور، صفایی فراهانی رو به برنامه دعوت کرده بود.

رابی ویلیامز؛ زندگی و آثار

ممکنه یه کم درد داشته باشه: درباره فیلم سیکو مایکل مور

پری دریایی کوچک

سو استفاده مفید از یک برنامه خوشمزه: درباره افزونه‌ی PicLens

12+1 قابلیت فایرفاکس 3…

فردوسی‎پور به قلعه‌‎نوعی:چرا استعفاا ندادی؟

خالص‌ترین فرم امکان‌ناپذیری: مثلث غیرممکن

دگردیسی موسیقی کلاسیک: درباره گروه باند

سکوت سرد: تجربه‎ای متفاوت

مطالبی درباره بوسه

ویندوز 7: محصول 2010 مایکروسافت

که همونطور که دیده میشه موضوعات متنوع بوده و به هر سوژه‌ای سیخونکی زده میباشیم! این از آن نظر حاوی یا حائز اهمیت میباشد که به شعار توهم‌نامه از ابتدای تاسیس این بلاگ تا بحال کاملاً عمل نموده شده و کلاً در مورد همه‌چی سخنپرانی‌های مربوطه انجام شده و اساساً یک کار، درست صورت گرفته است!

به هرصورت از همه‌ی دوستانی که نامشون در توهم بالا اومد و همه اونایی که نیومد ولی همراه همیشگی من در این مدت بودن، واقعاً ممنونم و باید بگم که بدون شما، قطعاً نمیتونستم و نخواهم تونست که این مسیر رو ادامه بدم. (مسیری که شاید متوجه شده باشین که این اواخر، سرپایینی شده و شتاب بیشتری تو حرکت تو اون گرفتم. بنابراین امیدوارم که بتونم تو سال جاری و سال‌های  بعدش، یه کم مثبت‌تر و مفیدتر و بتونم شما رو راضی نگه دارم.

                   »»» دوستدار همه‌ی شما: آمیر »»»   10 تیرماه 87 »»»

                         مشترک مطالب توهم‌نامه شوید اینجوری.

یک و سی خورده ای صبح دوشنبه‌س و دقایقی از قهرمانی اسپانیا در بازی‌های یورو 2008 می‌گذره. بازی‌هایی که این دفعه برخلاف دوره‌ی قبلی، یه فینال درست و حسابی و یه قهرمان واقعی داشت. تیمی که فوتبال رو به به معنای واقعی‌ش به تماشاگران عرض کرد و جای هیچ شک و شبهه‌ای تو لیاقت این قهرمانیشون برای هیچ‌کس باقی نگذاشت.

اسپانیا 1 - آلمان صفر

فرناندو توررس (33)

اسپانیا بدون حضور Villa به عنوان مهاجم اولشون،  تونست با استفاده از سرعت بالای تورس در خط حمله و هنرنمایی ژاوی در میانه‌ی زمین، آلمانی‌ها رو کاماً مقهور قدرت خودش بکنه. با وجود گل‌ اوایل بازی، این تیم اسپانیا بود که سوار بر بازی بود و موقعیت‌های زیادی رو خلق کرد. در واقع اگر خوش‌شانسی آلمان‌ها نبود، این فینال به یکی از بدترین شب‌های تاریخ فوتبال آلمان تبدیل می‌شد. اما به هرحال، بازی با همون یه گل تموم شد تا تیمی که از کنار ایتالیا، روسیه گذشته بود، تو یه بازی نسبتاً راحت هم آلمان رو برد تا قهرمانی بعد از 44 سال رو در اروپا جشن بگیره.

با این تیم  جوان که از اسپانیا در این مسابقات دیدیم، باید امیدوارم باشیم که در سال‌های آینده، شاهد حضور دوباره این تیم در رده‌ی اول فوتبال دنیا باشیم. گرچه، اون موقع دیگه مثل الان، عنوان جوانترین تیم و پیرترین مربی رو به طور همزمان نخواهند داشت!

در حاشیه: هرچقدر که فردوسی‌پور در خلال بازی سعی کرد تا با اطلاعات فوق‌العاده جالبش راجع به مادر این یکی و دوچرخه بچگی‌های اون یکی و پدربزرگ فلانی و … ، فینال رو جذاب‌تر کنه، مسئولان قیچی در شبکه سه، با کفش استوک‌دار روی مغز ما دوی استقامت رفتند!
جدا از سانسور‌های روتین این بازی‌ها که تمام تماشاگران رو از بیخ و بن قلع و قمع می‌کردند و … حذف صحنه‌ی لحظه‌ی بالابردن جام قهرمانی توسط کاسیاس و نشون دادن یه صحنه‌ی تکراری به جای اون، از اتفاقاتی بود که نه فقط پخش این بازی، بلکه نفس پخش کل جام ملت‌های اروپا رو زیر سوال برد! تمام بازی‌ها و رقابت 16 تیم برای بالا بردن جام تو همین لحظه خلاصه می‌شد که تلویزیونی‌ها در کمال سنگدلی اون رو از بیننده‌هایی که تا این موقع شب بیدار مونده بودن، دریغ کردند. (اونم در شرایطی که تصاویر هیچ مشکلی نداشتند.) دوست دارم هرچی دهنم میاد در این لحظه با کمال ‌بی‌احترام نثارشون کنم، ولی دوست داشتن، معمولاً  شرط عقل نیست! اونم تو وضعیتی که از تماشای یه فینال جذاب فارغ شده باشین.

ظاهراً تنها کاری که میشه در این زمینه کرد، تشکر از دست‌اندرکاران مذکور برای انتخاب نکردن خیابانی به عنوان گزارشگر بازیه! بذارین اینطوری لااقل دلمون رو صابونی زده باشیم!!

پیوست: کامنت های لینک این پست رو که تو بالاترین نگاه کنی  به چیزای جالبی برمیخوری، ببینید:

از شدت عصبانیت بدجوری فحش صدا و سیما دادم اونهم جلو خانواده.
بعدش هم کلی خجالت کشیدم.

یه جا کاسیاس بنده خدا از رو شورتش پاهاش رو خاروند تلویزیون ایران سانسور کرد بد بخت از کجا بدونه خاروندن چیز تو ایران ممنوعه

ه جا هم پادشاه اسپانیا پرید بغل زنش سانسور شد
یه جا هم آنجلا کرکل به شوهرش چپ چپ نگاه کرد سانسور شد
یه جا هم چیزه کلوزه ضرب دید سانسور شد

کلا روی چیز حساس هستند ! حالا هر چیزی باشه !

و …