بسیارخوب! به شدت اهمیت‌ناک شده که بدونم که با رویه‌ی تقریباً‌ جدیدی که وبلاگ کافه‌توهم از شهریور به اینور در پیش گرفته چقدر موافق هستید. کدوم رویه؟ شوخی می‌کنین؟ یعنی متوجه نشدین؟‌! همین که ماهی یه بار معرفی اهنگ‌های یک ماه قبل رو داریم و ماهی یکبار معرفی فیلم سینمایی داریم  و حالا هر از چندوقت یکبار،‌معرفی سریال جدید داریم و هر از چند ساعت یکبار! یه مینیمال بی‌نمک اجتماعی سیاسی داریم و تازه تعداد پست‌های آموزشی هم در حد جمعیت ساکن کویر لوت افزایش پیدا کرده و سایر موارد هم کلاً از بیخ حذف شده‌اند…. این رویه رو میگم.

واقعیت اینه که اگر ملاک رو لایک‌های گوگل‌ریدر بگیرم،‌ باید همین امشب وبلاگ‌نویسی رو ببوسم و بذارم کنار (که البته می‌تونه خیلی در جهت صرفه‌جویی در وقت خودم مفید باشه). از طرف دیگه، اقبال عمومی در حال حاضر به سمت اخبار فرقه‌ی میرحسین! و جنبش سبز و  کلاً‌ وضعیت نوربالای جامعه‌ست. ضمن اینکه سرعت اینترنت هم چون خیلی بالا رفته،‌ کسی دیگه وقت نمی‌کنه وبلاگ بخونه و غیره.

به همین دلیل هم خیلی مهمه که بدونم چی رو باید ادامه بدم و چی رو نه. لطفاً‌ نظرات خود رو به صورت شفاف بیان کنید. اگر بیان نکنید من شرمنده اونایی میشم که بطور مرتب اینجا رو دنبال میکنند.

(خداییش وبلاگ به این خوبی دیده بودین که هی فرت و فرت نظرسنجی از خودش در کنه؟ بعدیش سر سال نو!)

آمار حدودی از حدود مهر 88 تا الان:  5  پست در هفته / افزایش تعداد مشترکین فید فیدبرنر: 60 نفر / افزایش تعداد مشترکین فید وردپرس بر اساس آمار گوگل ریدر: 200 نفر

مینیمال و خزعبلات مجانی+ طنز اجتماعی:  18  تا

عمومی- اخبار – احتماعی : 7

شخصی» 6

معرفی فیلم: 3

معرفی / نقد سریال: 5

معرفی البوم و آهنگ: 6

کامپیوتر- اموزشی: 5

در نظر سنجی ای که شهریور انجام دادم،‌ 23 درصد، بیشتر دنبال کننده  بخش موسیقی بودند. 15 درصد  جامعه، سیاست و طنز رو میپسندیدند و الی آخر. مدل این نظرسنجی رو تغییر دادم تا آمار دقیقتری بهم بده. ولی چون مهمه که خیلی زود تکلیفم با خودم روشن بشه!، کامنت‌های شما رو به عنوان فیدبک درنظر میگیرم.

نکته: یکی از صدهزارتاها رو ظاهراً هفته پیش رد کرده م و متوجه نشدم! به خودم مجدداً تبریک میگم که هنوز هم…آره!

Ãmir

در پی مصاحبه‌ی افشاگرانه سردار (اح-مدی مق-دم) در مورد نبود مدرک و تصویر در خصوص زیرگرفتن مردم توسط پلیس، آگاهان به مسائل هنری اعلام کردند که فیلم پخش شده روی اینترنت که به واقعه فوق نسبت داده شده، با استفاده از جلوه‌‎‌های ویژه‌ی سربازان گمنام تولید شده است.

به نظر عده‌اای از کارشناسان ما، سطح تکلونوژی به کار رفته در ساخت این فیلم کوتاه در حدی بالاست که تهیه‌کنندگان هالیوود باید به ایران بیایند تا بلکه یاد بگیرند چجوری یک صحنه‌ سینمایی رو انقدر واقعی درست کنند.

به گزارش CNN، شامپانزه‌ها از قرمه‌سبزی متنفرند…

… حالا اگه گاو هم باشه فرقی نمی‌کنه. به قول یکی، حیوان، حیوان است… مشکل از گزارش‌دهنده‌ش است.!

ویدیوی پایین رو ببینید:

شکی ندارم در اینکه چیزی لذت‌بخش‌تر از این نیست که مشتی آدمیزاد بی‌احساس و سنگدل که قدرت رو در دست دارند، گیر مردمی می‌افتند که زجرهای روحی و جسمی فراوانی رو از اونا کشیده‌ند، و کارشان به التماس و غلط کردم گفتن‌ها می‌افتد و معنی گهی زین به پشت و گهی پشت به زین رو به وضوح درک می‌کنند… . اما چیزی که بعد از دیدن این فیلم بدجوری آزارم می‌ده، شدت عقده‌ایه که مردم (به حق) از اونها به دل دارند و هیچ‌طور هم نمی‌تونند اون‌رو خالی کنند بجز خالی کردنش بر سر همون اسرای بی‌عاطفه به هرشکلی که اندکی ارضایم کند….

نمی‌دونم…صدای اون زن رو که می‌شنوم، دردشو با تمام وجودم احساس می‌کنم. باهاش همدردی می‌کنم، چون من هم یکی از همه‌ی همون دردکشیده‌هام. بیست و چند ساله که دارم این درد رو تحمل می‌کنم، این اواخر خیلی بیشتر… احتمالاً اگه تو موقعیت این آدم‌ها باشم،‌ من هم همین کارها رو تکرار کنم…اما نمی‌تونم تاییدش کنم…ما نمی‌تونیم مثل اونها باشیم…

بالاترین اگر بهترین سایت نباشد یکی از بهترین سایتها است که بیشترین سعی را در رفتار دمکراسی و کمک در رسیدن به دمکراسی در کشور ما میکند

یکی از کامنت‌های کابران بالاترین پای لینک بحث‌انگیزی از نویسنده‌ی وبلاگ خودنویس با عنوان چرا بالاترین دیگر بالاترین نیست.
محتوای خود لینک موضوع صحبت من نیست. مساله، کامنت بالاست.

چقدر با این حرف موافقید؟
به نظرم  زمانی که کابران بالاترین کمتر از الان بود، دموکراسی‌ خیلی بهتر  توش رعایت میشد. الان شده پایگاهی برای کسانی که احساسات بر منطقشون غالبه. البته عمومیت نمیدم.
موافق این هم هستم که لینک‌های افراد خاص خیلی زود داغ میشه، ولی نه به خاطر اینکه فرد خاصی هستند، بلکه به خاطر نوع کلامشون. یکی مثل مسیح، جذاب مینویسه و خیلیها رو با خودش موافق میکنه، و یکی دیگه تو دو خط توئیت کردن، موجی از احساسات رو قاطی حرفش میکنه و طرفدار کسب میکنه. یکی به لهجه مشهدی طنز مینویسه (مینوشت؟!)  و منحصر بفرد میشه و …. .
…با این حال بدترین اتفاقی که برای بالاترین افتاده، حذف عقایده. من اگر مطابق نظر جمع ننویسم،‌لینکم هیچگاه داغ نخواهد شد و اگر به دلایلی( مثل  باندبازی) داغ هم بشم، با واکنش سخت کاربرانی مواجه می‌شم که با نظر مخالفشون، فقط ‌مخالفت نمی‌کنند بلکه بهش منفی می‌دن گو اینکه شاید برای قسمتی از اونها انگیزه، واقعاً حذف یه لینک یا عقیده نباشه، اما تعداد این منفی‌ها که به تدریج زیاد می‌شه خوب نتیجه این میشه که نویسنده یا لینکش حذف میشن.
حتی اگه لینک حذف هم نشه،‌نهایتاً بدون تردید منجر به بروز سو تفاهمات و درگیری‌های کلامی‌ای میشه که اثرات اون منفی‌های غقیدتی به بار آورده..

چندی پیش هم که لینکی که از کاربران “خواهش کرده بود” که غیرسیاسی ” ننویسند” کلی رای آورد! جدیدترین مدل دموکراسی که همه به دنبالش هستند! البته در اینکه احترام به رای اکثریت، مهمترین شرط دموکراسیه صحبتی نیست…  برای همین هم هست که وقتی یه روز تمام لینک‌ها (و حتی بیشتر موضوعات داغ) درباره‌ی مثلاً فوت آقای منتظری و حواشی بعد از اونه، یا وقتی یک روز دیگه، همه‌ی نگاه‌ها متوجه مثلاً بیانیه‌ی نهم و دهم آقای موسویه،‌ من دیگه به خودم اجازه نمی‌دم که راجع به چیز دیگه‌ای حرف بزنم، چون حتماً یا سرم رو می‌برّند، یا چنان بی‌اعتنایی‌ای روبرو می‌شم که خودم از کرده‌ام پشیمون بشم* (اتفاق آشنایی نیست؟ صحبت‌های بسیجی فراری در کانال چهار تلویزیون انگلیس یادتون هست؟ حالا اون بخودش اجازه نمیداد به چیز دیگه‌ای فکر کنه، چون اکثریت جور دیگه‌ای فکر می‌کردند…نوعی دموکراسی ولایی!). مساله وقتی پیچیده‌تر می‌شه که کامنت‌هایی رو پای این لینک می‌بینی که در حمایت از طرز تفکر لینک‌دهنده،‌ دقیقه به دقیقه زیادتر می‌شن… اوایل داغ شدنش، نگاهی که به لیست کسانی که اون را داغ کردند  انداختم،‌اکثر اونها رو کاربران زیر شش ماه دیدم، (که خود نشون‌دهنده‌ی خیلی چیزاست) البته بعداً وقتی که امتیاز لینک به بالای صد رسیده بود، می‌شد دید که اعضا با هر مدت‌عضویتی به این لینک رای مثبت داده‌اند. این مساله به خودی خود، نکته‌ی خوبیه که پراکندگی آرا به این شکل برای یک لینک وجود داشته باشه.
ضمن اینکه کسی به این لینک منفی عقیدتی نداده بود. (یعنی چیزی که نباید هم انجام می‌شد) و باز یعنی برعکس اونچیزی که تو پاراگراف بالا بهش اشاره کردم. به نظر شما این یک تناقضه؟

خیر! به نظر من خیلی ساده می‌شه نوع نگاه کاربران مختلف بالاترین رو به مسائل مختلفی که در اون مطرح میشه بررسی کرد. دسته‌ای از کاربران، با گرایش‌های تندی که من اون‌رو نه سیاسی، بلکه اجتماعی و ناشی از شرایط امروز جامعه می‌دونم، برای همراه کردن هرچه بیشتر نظرات دیگران با نظرات خودشون سعی می‌کنند تا با رد نظرات مخالف و به چالش کشیدن اونها از زوایایی که بیشترین نظر موافق رو به خودشون جلب کنه،  نظر خودشون رو به کرسی بنشونند. دو مثال بالا کاملاً تفاوت دو گروه عمده از کاربران بالاترین رو نشون میدن. کسانی که می‌خوان به نوعی با تندروی‌شون، کمکی کرده باشند به جنبش سبز و دیگرانی که ترجیح میدن که دموکراسی رو به اون روشی که عملاً تو سایت‌های مشابه انگلیسی‌زبان اجرا می‌شه، در بالاترین پیاده کنند. حرف من هم این نیست که کدوم روش بهتر جواب می‌ده. مثال دیگه، لینکی بود که چند روز پیش روی بالاترین اومد راجع به چکی که یک بسیجی توی مترو از یک مرد اصفهانی خورد! و 300 رای هم آورد. کمانگیر هم در پست آخرش به این موضوع پرداخت که چرا باید خشونت به اشکال مختلف (فیزیکی، کلامی و..) مورد تائید بخش گسترده‌ای از اعضا بالاترین قرار بگیره. خشونتی که نوع دیگریست از گرایش به تندروی‌ در حوادث ( باز هم تاکید میکنم اجتماعی و نه سیاسی) امروز ایران.

جدای از تاثیراتی که کاربران رو لینک‌های هم دارند، دخالت‌های گاه نادرست (و شگفت‌انگیز) مسئولین سایت هم به درگیری‌ها بیشتر دامن می‌زنه. به نوشته‌ی آقای حبیبی در خودنویس که نگاه می‌کنم از اینکه قسمتی از اون که عملکرد مدیران بالاترین رو در تصمیم‌گیری در مورد لینک‌ها به زبون آورده، بدجور نگران می‌شم. اینکه اونها با تمام ادعای دموکراسی‌خواهی‌شون درباره اینکه چه لینکی کجا باید بیاید و کجا نباید، واقعاً‌ اسف‌باره. حتی اگر این ادعای نویسنده‌ی خودنویس رو هم نادرست بدونیم، رفتارهای متناقض بالاگردون‌ها (؟!) آدم رو ناخود‌اگاه به شک می‌ندازه. اینکه بطور مثال به توئیت‌های بی‌شماری که رای‌های  مثبت میارن و مدیران بالاترین واکنشی در مقابلشون نشون نمیدن و در عوض اون، به توئیتی از من که کلاً‌ قلع و قمع شد و الان حتی یادم نیست در چه مورد بود!،  و حسابی از من که تعلیق شد و ایمیل‌های بی‌پاسخ و‌ … تناقض رو اینجاها بیشتر از درون کاربران میشه پیدا کرد..

کافه‌توهم را از فید دنبال کنید.

لینک این مطلب در بالاترین

* من اصولاً بیش از اینکه اجتماعی‌نویس و حتی سیاسی‌نویس باشم، یک خواننده‌ی مطالب اجتماعی و سیاسی هستم. لینک‌های پست‌شده و لینک‌های رای‌داده من در بالاترین هم همین رو نشون میده. بنابراین امیدوارم کسی دموکراسی مدل جدید رو در مورد من نخواد پیاده کنه!

Posted in اینترنت, ایران, عمومی Tagged: بالاترین ]]> http://fancies.wordpress.com/2009/12/28/a-very-new-modem-of-democracy/feed/ 5 متوّهم‌ balalogobigger1_thumb[1] cafe-icon (2)