//
you're reading...
سینمای جهان

فرار از دنیای آدمهای چشم-دکمه ای!


ice_age_3_p کارتون ها و انیمیشن‌هایی که این روزها اکران سالن های سینما تو هالیوود و سایر نقاط دنیا میشن، همگی از فرمولهای خاصص تبعیت میکنند. یا دنباله‌های هستند بر قسمت‌های موفق پیشین، مثل عصر یخبندان 3 و یا  نمایشی هستند از گروه‌هایی از کاراکترهای غیرانسانی، مثل حیوانات و یا موجودات عجیب و غریبی که هیچ تعریفی ازشون نداریم. بیگانه‌ها و هیولاها، یه نمونه از این دسته دوم به حساب میاد که چندماه پیش اکران شد. چیزی که نبودش این وسط کاملاً به چشم میاد، آثار کارتونی واقع‌گرایانه یا حداقل نزدیک به دنیای انسانهاست. خیلی که فکر می‌کنم، برای نزدیکترین اثر قابل‌توجهی که چنین مشخصه‌ای داشته باشه، کارتون شگفت‌انگیزها (Incredibles) به خاطرم میاد. انیمیشن بسیار موفقی که با وجود فانتزی بالای موجود در داستانش، از خط داستانی قوی و پرمایه‌ای بهره‌مند بود که باعث شد که هم کودکان و هم بزرگترها پای تماشای اون بشینند و ازش لذت ببرند.

 coraline

اما اعتراف میکنم که “ جوون هم جوون‌های قدیم! “ و مگر اینکه یک کارگردان 60 ساله بیاید و اثری کارتونی بسازد که یک کم تویش آدمیزاد داشته باشد و آدمهایش هم تا حدودی موجه باشند! البته نه طوری که نفس فانتزی بودن کارتون از بین برود و نه آنقدر هم که بگوییم طرف، خیلی همه چیز را جدی گرفته و کلاً فاتحه تماشاگر عام را باید خواند! 
  
روشن تر بخوام بگم اینه که Henry Selick، کارگردان کم‌‍کار اما خوش‌سابقه‌ی آمریکایی که اثر انیمیشن معروف و قابل تاملی مثل کابوس پیش از کریسمس را ساخته، بعد از سالها بی‌خبری، امسال با فیلم کارتونی Coraline (کورولاین)، کلی آدم‌های ناامید از زمانه   (مثل من) رو خوشحال کرد. قبل از اینکه جلوتر برم، یادآوری میکنم که  Tim Burton’s Nightmare before Christmas استاپ‌موشن تاریک و در عین حال جذابی بود که نام تهیه‌کننده‌ش یعنی تیم برتون رو به عنوان یکی از استادان این سبک از انیمیشن‌سازی سر زبون‌ها انداخت.

 کورولاین، اثریه در همون سبک از انیمیشن که بر اساس نوول معروفی به همین نام به فیلم برگردونده شده. کتاب داستان کورولاین اثر Neil Gaiman، در سال 1993 برنده‌ی جایزه هوگو در رشته‌ی بهترین نوول و برنده جایزه برام‌استوکر در رشته بهترین کتاب نوجوانان شد. خیلی‎ها، این کتاب رو با داستان آلیس در سرزمین عجایب اثر لوئیس کارول مقایسه می‌کنند.

Coraline داستان دختری به نام کورولاین جونز رو روایت میکنه که همراه با پدر و مادرش به خانه‌ی جدیدی که به اهالی محل اونو با نام کاخ صورتی میشناسند، نقل مکان میکنند. زندگی کورولاین تا حدودی براش کسل کننده‌ست و مدام از سمت پدر و مادرش نادیده گرفته میشه. مادری که نویسنده‌ست و زندگی رو اون میچرخونه و پدر، با دستپخت افتضاحش، مسئول آشپزیه! کورالاین اما زمانی که در کوچکی رو در سالن پذیرایی خانه‌ پیدا میکنه که پشتش دیوار آجری کشیده شده، کنجکاو میشه که اسرار پشت این در رو متوجه بشه. او خیلی زود دیوار آجری رو پشت سر میذاره و به دالانی میرسه که دری مشابه در انتهاش قرار داره و در اونطرف در، بار دیگه به خونه‌ی خودشون میرسه. اما با اختلافاتی که اتفاقاً برای کورالاین جذابیت خیلی بیشتری نسبت به خونه واقعی‌ش داره. پدر و مادرش هم ظاهراً همونجا هستند اما به جای چشم‌هاشون، دکمه دوخته شده و خودشون رو پدر و مادر دیگر کورالاین معرفی میکنند! …. Coraline خیلی زود به این دنیای جدید که همه ‌چیز ظاهراً مطابق سلیقه‌شه عادت میکنه: غذاهای دلچسب، دوست پرحرفی که اصلاً حرف نمیزنه، نمایش‌های جذاب و خلاصه تمام اونچیزهایی که قبلاً آرزوش رو میکرد… اما زمانی که با پیشنهاد مادر دیگرش برای موندن در این دنیا و بازنگشتن به دنیای واقعی روبرو میشه، اوضاع کمی نگران‌کننده میشه…

coraline_1کورالاین، با استفاده از تکنیک استاپ‌موشن به کار رفته برای ساختش و فانتزی سیاه و تا حدی ترسناکش، خیلی سریع بیننده‌ش رو به یاد فیلم‌های تیم برتون میندازه. بیشتر از همه هم عروس مرده (Corpse Bride)  رو به خاطر میاره که به همراه کابوس پیش از کریسمس، تم داستانی نزدیکی به همدیگه دارند. در هرسه، دنیاهای موازی هم به تصویر کشیده شده‌ند؛ ساکنان این دنیاها، سلایق و روشهای متفاوتی در زندگی دارند که یکجورهایی در تناقض با همدیگرند. البته عروس مرده به دلیل ساختار موزیکالش و همینطور نوع نگاه فانتزی‌تر کارگردانش (تیم برتون)، تا حدی از دوتای دیگه جدا میشه.                  CORALINE_pg

اگر داستان فیلم رو تا جایی که اینجا نوشته‌م، خونده باشید احتمالاً با خودتون فکر میکنید که یک کارتون، دیگه از این نمیتونه کودکانه‌تر باشه! اما واقعیت اینه که با وجود PG درجه‌بندی فیلم برای تماشای همرااه با والدین، فکر نمیکنم کارتونی باشه که والدین بخوان به بچه‌هاشون اجازه‌ی تماشای اون رو بدن. حداقل اینکه اونهایی که مطمئن هستند که بچه‎هاشون به درجه‌ای از شجاعت و شعور رسیده‌ند و تمایز بین دو دنیای فیلم و جداکردن اون از واقعیت رو بلد هستند.

Subscribe to Feed توهم رو از طریق فید دنبال کنید

ارسال به: Balatarin :: Donbaleh :: Mohandes :: Del.icio.us :: Digg :: Stumble :: Furl :: Friendfeed :: Twitthis :: Facebook

Advertisements

گفت‌و‌گو‌ها

7 thoughts on “فرار از دنیای آدمهای چشم-دکمه ای!

  1. كاش آخرش رو هم ميگفتين بالاخره كرولاين اونجا موند يا نه؟ :mrgreen:
    ولي در كل كارتون قشنگي به نظر مياد مرسي از تحليل خوبتون 😉
    پست قبل هم خيلي جالب بود 😀

    Posted by shyshy | 2009/07/21, 10:40
  2. من فیلم های انیمیشن رو خیلی دوست دارم و درست به اندازه یک فیلم واقعی ازشون لذت می برم. انیمیشن های جدید هم انقدر مبتکرانه ساخته می شن که در هر کدوم حرف های زیادی برای گفتن پیدا می شه… وال-ایی یه جور، راتاتوی یه جور، کورالاین یه جور و آخرینش هم انیمیشن آپ بود که کلی باهاش حال کردم.
    کورالاین با اینکه داستان نسبتا ساده ای داره اما ساختار اون به نحویه که آدم رو تا انتها با خودش همراه می کنه. فقط صدای داکوتا فنینگ (که فقط بلده جیغ بزنه!) روی کاراکتر اصلی یه کم آزاردهنده بود.

    Posted by حسام | 2009/07/21, 13:17
  3. خوب برای من عاشق و شیفته ی کارتون این بلاگ خیلی شیرین و دلچسب به حساب میاد


    راستی یه پیشنهاد دارم نمی دونم مجموعه ی Shaun the sheep دیدی یا نه اما اگر ندیدی پیشنهاد می کنم حتماً ببینیش تا سیزن سومش دی وی دی هاش هست

    Posted by آی دا | 2009/07/22, 02:21
  4. فکر نمی‌کنی دلیلش این باشه که آدما وقتی از دنیای «بالغ» و «والدش»ون خسته می‌شن به سرغ «کودک»شون می‌رن و تو اون دنیا٬ فانتزی بدون آدما قشنگتره؟

    Posted by دست نوشته | 2009/07/22, 22:40
    • من فکر میکنم فانتزی، محدوده خاصی رو دربرنمیگیره. چیزی که اینجا گفتم هم همین بود. فقط اعتراضم به اینه که نقش آدم ها تو فانتزی داره کم و کمتر میشه.

      Posted by Ãmir | 2009/07/23, 17:15
  5. من دیروز رفتم این رو دوبله شدش رو گرفتم و دیدم واقعا خیلی کارتون قشنگیه همین که آوردم خونه با دبدن عکس روی جلدش یاد عروس مرده افتادم تو خونه یه بچه 7ساله هست که عاشق این شده هرچند اولش دوس نداشت ولی الان چند باره که نگاه میکنه البته به نظر من باید این کارتون رو 2بار نگاه کنی تا بفهمی چه به چیه!

    Posted by جوان نسل جدید | 2009/11/18, 16:45

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

کافه‌توهم را از فید دنبال کنید

نویسندگان:

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

به 80 مشترک دیگر بپیوندید

لایک خور


لینک‌های خوشمزه

RSS لینک‌دونی گودری دوستان

  • خطایی رخ داد! احتمالا خوراک از کار افتاده. بعدا دوباره تلاش کنید.